ISKOLAR NA TAYO

“UP NANDITO NA AKO” 

Sa kaganapan ng panahon, ang mapanlinlang na anino ng pag-aalinlangan ay naparam din sa pagsilip ng maningning na katotohanan. ang dating tila mailap na pangarap na dinalit lamang sa kalaliman ng gabi ay isa nang ganap na reyalidad na nakaukit sa aking palad. ang matagal na pagpupuyos ng damdamin sa pintuan ng pagkakataon ay nagbunga ng isang matamis na pagtatagumpay mula sa unibersidad ng pilipinas, isang hudyat na ang aking pagsusumikap ay hindi nauwi sa wala.

Ang upcat, na nagsilbing tila isang masukal na gubat ng mga katanungan at lohika, ay akin nang natawid nang may dangal. bawat puyat at pagod na iginugol sa pag-aaral ay tila mga butil ng pawis na naging hiyas sa aking korona ng tagumpay. sa gitna ng libu-libong nangarap, ang aking pangalan ay nagniningning sa talaan ng mga mapalad na tatawid sa mga luntiang damo ng diliman.

Dumaloy ang masidhing kagalakan sa aking mga ugat nang mabatid na ang mga kalsadang may lunti at pulang bandila ay akin nang lalakaran. ang up diliman, ang kanlungan ng mga makasaysayang adhain at malayang kaisipan, ay hindi na lamang isang banyagang konsepto sa aking balintataw. ito na ang magiging tahanan ng aking naglalagablab na pagnanais na matuto at maglingkod sa sambayanan.

Sa ilalim ng mapagkandiling lilim ng mga punong akasya, batid kong naghihintay ang mas matatayog na hamon ng buhay-iskolar. ang pagpasa sa pagsusulit ay simula pa lamang ng isang mahaba at maburol na paglalakbay tungo sa ganap na karunungan. hindi lamang talino ang sandata sa loob ng pamantasang ito, kundi ang tibay ng loob at ang dalisay na layunin para sa bayan.

“Ang pagpasok sa mga pintuan ng diliman ay hindi lamang pag-abot sa rurok ng karunungan, kundi ang pagtanggap sa banal na tungkuling maging liwanag sa gitna ng karimlan ng bayan.”

Mula sa mga gabing tanging kape at makakapal na aklat ang aking katuwang, ngayon ay masisilayan ko na ang paglubog ng araw sa amphitheater. ang bawat pagsusumikap ay may katapat na pabuya na higit pa sa materyal na bagay—ito ay ang pagkakataong hubugin ang sarili sa apoy ng katotohanan. ang aking pagkatao ay muling isisilang sa sining at agham na nagmumula sa puso ng diliman.

Tatanawin ko ang oblation nang may panibagong pag-unawa sa kahulugan ng pagsasakripisyo at pag-aalay ng sarili. ang bawat hakbang sa loob ng campus ay magiging paalala na ang pribilehiyong ito ay may kaakibat na pananagutan sa mga nasa laylayan. hindi sapat na maging matalino; ang tunay na taga-up ay marunong lumingon sa pinanggalingan at handang tumindig para sa katuwiran.

Kay sarap lasapin ng tagumpay na ito na dumaan sa butas ng karayom at sinubok ng mapanghamong panahon. ang mga luha ng kaba ay napalitan ng mga ngiti ng pag-asa na abot hanggang sa langit ang ningning. ang karangalang ito ay hindi lamang para sa aking sarili, kundi para sa aking pamilyang nagsilbing moog ng aking mga pangarap.

ngayon, handa na akong yakapin ang bukas nang may taas-noong pagkilala sa aking bagong identidad bilang iskolar ng bayan. ang pangarap na dati ay tila bituing kaylayo ay hawak-kamay ko na sa gitna ng luntiang hardin ng kaalaman. ang unibersidad ng pilipinas sa diliman ay naghihintay, at ako ay darating nang may pusong handang magsilbi at lumaban.

“Pumasok ako sa UP hindi para yumaman lang, kundi para maging kapaki-pakinabang sa bansa.”

PARA SA BAYAN, PADAYON MGA ISKO AT ISKA!