Kasalanan bang maging ako?

Bhenzane Kurvy Supsup

Kasalanan bang maging ako?

Kung oo, saan nagsimula ang aking pagkakasala?

Sa paraan ba ng aking pagtawa?

Sa lambot ng aking tinig?

O sa pusong natutong tumibok sa paraang hindi maunawaan ng karamihan?

Kapag ang ulan ay bumagsak sa lupa, tinatawag nila itong biyaya.

Kapag ang bahaghari ay sumilay sa langit, tinatawag nila itong kagandahan.

Ngunit kapag ang mga kulay na iyon ay nanahan sa isang tao,

bigla itong nagiging dahilan

upang siya’y pagdudahan,

husgahan,

at minsan,

pagkaitan.

Nakatindig ako sa pagitan ng pagtanggap at pagtanggi,

parang halamang sumisibol sa siwang ng mga bato — hindi dapat naroon, ngunit pilit na ipinagsisiksikan ang sariling pagkakakilanlan.

Hindi naman ako tinanggihan dahil ako’y masama.

Hindi dahil kulang.

Hindi dahil walang maibibigay.

Kundi dahil may bahagi sa aking pagkatao

na hindi magkasya sa makitid na kahulugan ng mundo.

At paano ko lalabanan ang isang bagay na hindi ko naman pinili?

Paano ko ipagtatanggol ang sarili kong pag-iral sa mga taong itinuring itong pagkakamali?

May mga gabing ang katahimikan ay nagiging hukuman, at ako ang laging nasasakdal.

May sala ba ang pagmamahal?

May sala ba ang pagiging totoo?

May sala bang mabuhay bilang sarili?

At habang isa-isang bumabagsak ang mga tanong sa aking dibdib,

unti-unti ring umuusbong ang isang mapait na katotohanan:

Ang mga taong walang silid ay natututong gumawa ng tahanan.

Ang mga taong walang lugar ay natututong lumikha ng daigdig.

At ang mga pusong paulit-ulit na tinanggihang mahalin ay natututong magpatuloy,

kahit sugatan,

kahit pagod,

kahit minsan ay nakalimutang mahalin ang sarili.

Kaya kung muli kong itatanong —

Kasalanan bang maging ako?

Titingala ako sa parehong langit

na minsang tumangging unawain ako,

at hahayaan kong sagutin ng bahaghari ang tanong.

Sapagkat kailanma’y hindi naging kasalanan ang maging kakaiba, kasalanan lamang ito sa mundong ayaw magpalaya.