Ang gusto ko lamang sa buhay ay yakapin mo ako, 2026

Roxxie Tabile

Ang gusto ko lamang sa buhay ay yakapin mo ako,

sa bawat umaga na tila malamig at tahimik,

sa bawat gabi na puno ng alinlangan at takot,

at sa bawat sandali, damhin mo ang puso kong busilak.

Ngunit 2025, dumating ka parang bagyong walang paalam,

binuhos ang ulan sa mga araw na inaakala kong payapa,

tinuruan akong masaktan, mapagod, at magduda,

parang laro na ako lang ang natira sa eksena.

Sa bawat luha, may musika na dumadaloy sa dibdib,

ang sakit ay guro, ang pagkawala ay hangin na naglinis,

natutunan kong pumili, at palayain ang hindi karapat-dapat,

ang puso ko’y unti-unting tumatapang at muling nagiging buo.

Kaya ngayon, 2026, yakapin mo ako nang mahigpit,

hindi na ako hihingi, hindi na magpapakaalipin,

thank you, next sa lahat ng lumisan—

ang natira ay ako, mas malinaw at mas matatag.

Hindi ko na hinahabol ang pagmamahal,

hindi ko na pinipilit ang mundo na tanggapin ako,

tahimik man, buo ako at marunong pumili,

handa nang magmahal—hindi para sa iba, kundi sa sarili ko.

Salamat, 2025, sa lahat ng luhang dumating,

sa mga paalam na nagbukas ng puwang,

at ngayon, heto na ako—hindi perpekto pero buo,

dahil sa wakas… yakapin mo ako, 2026.

expla