Barya lang po sa umaga

Sa init ng hapon o sa maulan na araw,

Laging nagmamaneho ang mga tsuper natin.

Sila ang tulay natin para makakomute,

Sa gitna ng trapik, sila ang gabay natin.

Mula umaga hanggang gabi, hindi sila natatapos,

Nagdadala ng pasahero kahit pagod na ang katawan.

“Barya lang po sa umaga!”

Eto ang kanilang paalam na laging sinasabi.

Ngumiti sila, bagaman pagod na ang mukha,

Sa pag-asa na babalik ang swerte sa bukas na liwanag.

Suot na puno ng pawis at alikabok, nagmamaneho pa rin sila—

Walang reklamo, buong tapang na dala.

Pero ngayon, nang tumataas na ang presyo ng bilihin,

Ang barya nila sa umaga’y iyon na rin sa gabi.

Walang paglaki, walang dagdag na yaman,

Sa gitna ng kahirapan, pareho pa rin ang kapalaran.

Gasolina, bigas, at lahat ng gastusin ay nagmamahal,

Pamilya naghihintay, gutom na ang mga bata nila.

Kaya’t sa susunod na umaga, tandaan mo ito:

Bigyan ng barya—hindi lang sa umaga, kundi sa buong araw.

Para sa tsuper na walang reklamo,

Na nagbibigay ng biyahe kahit puno ng hamon ang mundo.

Salamat sa kanila, sa pawis at sakripisyo,

Sila ang bayani sa bawat kalsada na hindi natin napapansin.