Hindi sapat ang “ikaw at ako laban sa mundo” kung wala kang ginagawa para mabago ‘yon

May mga taong nangangarap ng simpleng buhay.

Isang maliit na bahay. 

Tahimik na hapunan. 

Sabay na umuwi matapos ang mahabang araw. 

Mga planong binubulong sa madaling-araw habang magkahawak ang kamay at naniniwalang balang araw, magiging maayos rin ang lahat.

Ngunit paano mangangarap nang payapa kung magulo ang bansang gigisingan kinabukasan?

Paano bubuo ng tahanan kung ang labas ng pinto ay puno ng gutom, takot, at katahimikang binabayaran ng pagod ng ordinaryong tao?

Dahil sa huli, ang pagmamahal ay hindi lang tungkol sa dalawa. Hindi ito natatapos sa mga “ingat ka,” “kumain ka na ba,” o “miss na kita.” Sapagkat ang tunay na pag-ibig ay marunong tumingin lampas sa sarili. Marunong itong magtanong kung magiging ligtas ba ang mundong titirhan ng taong mahal mo.

Hindi sapat ang “ikaw at ako laban sa mundo” kung wala namang ginagawang paraan upang baguhin ang mundong iyon.

Kaya may mga pusong kahit sawa na sa ingay ng politika, ay pinipiling makialam pa rin. Dahil alam nilang bawat batas, bawat lider, bawat desisyon ng bayan ay may direktang epekto sa mga pangarap na pilit nilang binubuo para sa isa’t isa.

Dahil ang pagmamahal ay hindi lang paghawak sa kamay habang nangangarap ng bukas. Minsan, ito rin ang sabay na pagpila bago sumapit ang Mayo 18, ang huling araw ng voter’s registration — dahil may mga pusong hindi lang gustong magmahal, kundi gustong magkaroon ng mundong ligtas mahalin.

At marahil, iyon ang pinakamagandang klase ng pag-ibig:

iyong hindi lang marunong mangarap ng kinabukasan,

kundi handa ring lumaban para magkaroon nito.