Sa Biyahe ng Pagmamahal

Araw ng mga Puso,
at ang kalsada ay tila naging saksi
sa libo-libong maliliit na pagtatapat.

Sa jeep na halos wala nang maupuan,
may lalaking hawak ang isang bungkos ng rosas,
nakabalot sa plastik na kumakaluskos
tuwing may biglang preno.
Hindi niya ito inilalapag sa kandungan,
parang takot siyang madaganan
ang kung anumang ibig sabihin nito.

Sa tabi niya,
isang estudyanteng naka-uniporme pa,
halatang galing eskwela,
paulit-ulit na sinisilip ang maliit na kahon
sa loob ng bag.
Hindi mamahalin, marahil,
pero sapat para masabi ang mga salitang
hindi madaling bigkasin.

May babaeng nakasuot pa ng company ID,
medyo gusot na ang buhok,
halatang pagod mula sa walong oras na trabaho.
Pero iba ang paraan ng paghawak niya
sa iisang sunflower —
mas maingat
kaysa sa paghawak niya sa sarili niyang pagod.

Sa bus,
may heart balloon na pilit sumasayad sa kisame,
sumasabay sa alog ng sasakyan.
Paminsan-minsan tumatama sa balikat ng iba,
at napapangiti sila kahit saglit lang.

Walang nagtatanong kung magkano ang sweldo nila.
Walang humihingi ng titulo.
Walang social status ang pagmamahal.

Hindi nito alam ang salitang “exclusive.”
Hindi ito marunong tumingin sa bank account.
Hindi ito pumipila ayon sa estado ng buhay.

Sumasakay lang ito
kung saan may pusong handang magdala.

Mapapansin mo —
ang construction worker at ang naka-long sleeves
parehong nagmamadaling umuwi.
Ang delivery rider at ang manager
parehong may bitbit na surpresa.

Magkakaiba ang mundo nila,
pero ngayong araw,
iisa ang direksyon:
pauwi sa taong mahalaga.

May kakaibang tapang
sa pagdadala ng bulaklak sa pampublikong lugar.

Para kang nagsasabing,
“May tao akong iniisip buong araw.”
“May taong nagpapagaan
ng bigat ng mundong ito.”

At sa isang mundong sanay magmatigas,
ang lambing ay nagiging anyo ng lakas.

Hindi kailangang engrande.
Minsan sapat na ang tig-iisang rosas
na binili matapos magbilang ng sukli.
Sapat na ang tsokolateng pinag-ipunan.
Sapat na ang sulat-kamay
na ilang beses binura at inulit.

Ang mahalaga — pinili mo.

Piniling mag-effort
kahit pagod.
Piniling magbigay
kahit sakto lang ang kinita.
Piniling maging malambot
sa mundong paulit-ulit kang tinuturuan
kung paano tumigas.

At biglang,
parang gumagaan ang lungsod.

Ang trapik ay hindi lang trapik —
ito ay mga taong sabay-sabay
umaasang may yayakap sa kanila mamaya.

Ang pila sa terminal
ay hindi lang pila —
ito ay hanay ng mga pusong
gustong makarating agad
sa lugar kung saan sila hinihintay.

Sa pedestrian lane,
magkatabing naghihintay ang dalawang estranghero.
Yung isa naka-rubber shoes na pudpod,
yung isa makintab pa ang sapatos.

Pareho silang may hawak na bulaklak.

Sa sandaling iyon,
nabubura ang pagitan.

Doon mo maiisip —
sa dami ng bagay na naghahati sa atin,
may isang bagay pa ring marunong magpantay.

Pagmamahal.

Hindi dahil pare-pareho tayong mayro’n,
kundi dahil lahat tayo
kayang magbigay nito.

Habang papalubog ang araw
at isa-isang nakakarating ang mga bulaklak
sa mga kamay na para sa kanila,
may tahimik kang mauunawaan:

Na sa kabila ng ranggo,
ng pera,
ng estado,
ng pagod,
ng layo ng biyahe —

may mga taong pipiliing mag-uwi
ng kaunting lambing.

At marahil,
iyon ang pinaka-magandang paalala
ng Araw ng mga Puso:

Na ang pagmamahal
ay hindi kailanman naging pribilehiyo.

Ito ay pag-aari
ng sinumang may lakas ng loob
magbitbit nito
sa gitna ng magulong mundo —

at umasa
na pagdating sa dulo ng biyahe,
may taong ngingiti
at magsasabing,

“Hinintay kita.”