Sa Eskina Lang

Misakay ko’g dyip padung Colon.

Alas kuwatro traynta sa hapon. Ang adlaw nagbitay pa sa tumoy sa mga atop sa Basak Pardo ug ang hangin nga misulod sa bintana sa dyip nagdala sa abog sa karsada ug kahuot sa siyudad. Walay tawo sa sulod. Kapoy ang adlaw. Kapoy usab ko.

Busa, sa dihang nakalingkod ko duol sa bintana, gitugotan ko ang akong kaugalingon nga mopiyong.

Apan sa dili pa hingpit nga masira ang akong mga mata, adunay misakay.

Estudyante, taga laing eskwelahan. Limpyadong puti pa ang uniporme—kompleto pang naka-batonis. Wala ko kahibalo nganong natagad nako siya. Tingali tungod sa paagi sa iyang pagsulod sa dyip—hilom, walay pagdali, murag naanad na sa mga biyahe nga sama niini.

Mitunong siya sa lingkoranan tapad nako.

Sa dihang milingkod siya, misagol sa hangin ang humot sa pahumot nga panglalaki ug ang baho sa singot nga bag-o pa nga namala. Dili kini samok. Dili usab sobra ka humot. Mao kadtong matang sa baho nga makapahinumdom nga tinuod ang usa ka tawo—nga gikan siya sa taas nga adlaw, sama kaniya.

Wala ko makatan-aw pag-ayo. Kadiyot ra.

Apan igo na aron matiman-an ang lapad niyang mga abaga nga daw gihulma alang sa pagpas-an sa mga butang nga bug-at. O tingali, sa mga kahuot nga dili maestorya.

Sa kadugayan, gidala ko sa kakapoy.

Nakatulog ko.

Wala ko kahibalo kon unsang orasa nagsugod ang akong pagsandig. Wala ko kahibalo kon nakabantay ba siya. Gadamgo pa ba ko? Ang nahinumdoman ko lang, sa tunga sa dagan sa dyip ug sa kaguliyang sa karsada, adunay kalinaw nga akong nasandigan.

Ug wala niya kini kuhaa.

Nakadungog ko og tingog gikan sa akong katunga nga pagkatulog.

“Sa eskina lang, ‘nya, ya.”

Tingog nga dili kusog—lalom ug baho. Tingog nga ordinaryo ra unta. Apan adunay kalma nga nagpabilin sa akong dunggan bisan pa sa kadaghan sa mga tingog sa dalan.

Unya nawala na usab ko sa pagkatulog.

Sa dihang nakamata ko, nagdasok na ang mga tawo sa dyip. Puno na ang mga lingkoranan. Adunay nagtindog sa tunga. Adunay nag-abotay ang mga bukton ug bag. Adunay konduktor nga nagsinggit sa pliti ug destinasyon.

Sa kalit, nabanhaw ko.

Colon.

Naabot na diay ko sa akong hunonganan.

Mikalit ko’g lingi sa palibot samtang nagtindog. Wala ko mahibalo nganong nangita ko. Tingali gusto lang nako masiguro nga tinuod ang akong nahinumdoman. Tingali gusto lang ko makakita pag-usab sa nawong nga wala gani nako natan-aw og ayo. Basin gadamgo ra diay ko.

Gilibot nako sa akong panan-aw ang sulod sa dyip.

Ang tigulang nga gabit-bit og plastik nga gikan nangompra sa Carbon. Ang estudyanteng nagkupot og plastic envelope. Ang babayeng nagkugos og bata.

Apan wala na siya.

Nanaog na diay.

Wala ko kabantay kanus-a.

Akong gi-abot ang plite sa drayber ug minaog ko. Mitindog ko sa daplin sa karsada samtang nagpadayon ang dagan ug kagubot sa mga sakyanan ug mga tawo nga adunay kaugalingong giapas. Mitutok ko sa dyip hangtod sa pagkalayo niini.

Ug sa kalit, nahinumdom ko sa iyang giingon.

“Sa eskina lang.”

Basin mao nato ang iyang hunonganan.

Sa eskina. Pero asa dapita?

Apan hangtod karon, matag makasakay ko’g dyip pa-Colon ug makadungog og usa ka pasahero nga moingon, “Sa eskina lang,” makahunahuna gihapon ko niya.

Sa tawo nga wala nako mailhi.

Sa abaga nga akong nasandigan.

Basta, sa eskina. Basin diay makakita ko niya unya magkasakay mi balik.